نوشته‌هایی با برچسب "اشعار شهادت علی"

اشعار شهادت امام علی النقی الهادی(ع) اشعار شهادت امام علی النقی الهادی(ع)

اشعار شهادت امام علی النقی الهادی (ع). باز شب شهادت تو روضه ها. پر بزن دوباره تا سامراء. با صداى غم منادى میگه دل به غصه دادى. میزنم سینه برا امام هادى. السلام علیک سیدَنا شهیدٌ و مسموم، أمامَنا. قلبم از غم تو شده کباب. کى برده تو رو تا بزم شراب. زدى ناله پشت ناله زیر لب گفتى محاله. هتک حرمت حسین بیش سه ساله. السلام علیک سیدَنا شهیدٌ و مسموم، أمامَنا. به یاد شهید کرببلا. میزدى رو خاکا تو دست و پا. سمت قبله پاکشیدى از جهان خیرى ندیدى. روى پاى مادرت نفس بریدى. السلام علیک سیدَنا شهیدٌ و مسموم، أمامَنا. شاعر : رضا تاجیک. مداحی شهادت امام علی النقی

اشعار شهادت حضرت علی (ع)-4 اشعار شهادت حضرت علی (ع)-4

اشعار شهادت امام علی(ع). جونم فداته،نجف بهشت قلب این سینه زناته. یا علی مولا،دل شکسته ام اسیر و مبتلاته. علی علی جان،نوای آسمونی ِ خوبای عالَم. شبای قدره،با داغ تو برای ما مثل محرّم. یه شبی هم ایشالا ما،با غم و سوز دیرینه. توی ایوون طلای تو،میزنیم بر سر و سینه. علی مولا علی مولا علی مولا علی مولا. امام دلها،پیرو ِ تو باید که باشه اهل تقوی. با ذکرت آقا،میفته تو دلای ما شور تولّا. از کرم تو،مِسِ وجود ِ ما با یا حسین طلا شد. دل حزینم،هوایی ِ زیارت کرببلا شد. به غم نور عین تو،ما شدیم مبتلا آقا. دعا کن روزی ِ ما شه،اربعین کربلا آقا. گل زهرا حسین مول

اشعار شهادت حضرت علی علیه السلام (2) اشعار شهادت حضرت علی علیه السلام (2)

سکوت می وزد و بادها پریشانند. و در به در همه در کوچه های بارانند. شب است و تشنگی نخل ها نمی خوابند. یتیم های خدا هم گرسنه ی نانند. قنوت نافله ها هم ز درد می سوزند. به یاد مسجد و محراب نوحه می خوانند. هزار آدم آواره ی پشیمان گرد. دوباره منتظر سوره های انسانند. تمام کوفه پر از ردّ اشک های علیست. و چاه ها که پر از ناله های پنهانند. شکست فرق نماز خدا به شمشیری. به من نگو که دگر کوفیان مسلمانند!. هنوز خون سرش روی فرق محراب است. و جمع قبله نشینان هنوز گریانند. هنوز کوفه و شهر مدینه می گریند. و بین یک در و دیوار روضه میخوانند. دیگر برایم دلخوشی معنا ن

اشعار شهادت حضرت علی بن موسی الرضا (ع)-2 اشعار شهادت حضرت علی بن موسی الرضا (ع)-2

مگو که بی خردم هیچکس نمی خردم. کرامت تو به بالای دست می بردم. اگر جدا کنی از خود مرا کم از صفرم. و گر کنار تو باشم فزون تر از عددم. گدایی درت از خلق بی نیازم کرد. که در سوال کسی جز تو را صدا نزنم. هزار بار شدم غافل از تو دیدم باز. فزونی کرمت سوی این حرم کشدم. ز کثرت کرمت ای کریم اهل البیت. خجالتی که کشیدم هماره می کُشدم. زهی کرامت و لطفت که دعوتم کردی. بجای آنکه گذاری به سینه دست ردم. مرا میان سگان درت پناه بده. و گرنه گرگ گنه حمله کرده می دردم. بهای یک ثمن بخس هم ندارم. لیک به لطف خویش امام رئوف می خردم. مرا به گلبن عشقش پناه داد رضا. اگر چه ن

بهترین مشاغل و خدمات شهر خود را ، در سایت نشونه پیدا کنید.

مشاهده سایت نشونه